غروب خورشید

...دیگر مدتها بود که امیرمومنان از سست عنصری و پیمان شکنی دلشکسته بود. می گفت هم شما از من خسته شده اید و هم من از شما! حالا دیگرسالهای زیادی از هجرت پیامبر گذشته بود و محاسن علی ازهمیشه سفیدتر و نورانی تر گشته بود.
این ماه رمضان حال و هوای دیگری داشت. به یتیمان و بینوایان کلمات رمزآلودی درباره وصل و هجران می گفت که دل آنان را می لرزاند. نسبت به فرزندانش هم همین طور! شبها را میان آنان تقسیم کرده و هر شب میهمان یکی از آنها بود. دخترش می گوید، چون شب نوزدهم ماه رمضان رسید پدرم برای افطار به خانه ما آمد و ابتدا به نماز ایستاد. من براى افطار او طَبَقى آوردم که دو قرص نان جو با کاسه اى از شیر و مقدارى از نمک در آن بود. چون از نماز فارغ شد، به آن طبق نگریست و گریست و فرمود: اى دختر! براى من در یک طَبَق دو نانخورش ‍ حاضِر کرده اى؟! مگر نمى دانى که من از برادر و پسر عموی خود رسول خدا پیروی مى کنم ؟

علی را «چه» کشت؟!

شهادت امیرمومنان، حضرت علی علیه‌السلام، از دردناک‌ترین فجایعی است که در تاریخ بشر اتفاق افتاده است. او نه تنها برای شیعیان و مسلمانان، که برای تمام دل‌های حق‌طلب، عدالت‌خواه و جویای فضایل اخلاقی، اسطوره‌ای دوست‌داشتنی بوده و هست. برای همین است که همه جان‌های پاک، شیفته و سوگوار شهادت مظلومانه اوست و هنوز هم این پرسش در برابر قتل ناجوانمردانه او باقی است که چرا؟

صلح امام حسن (ع) ؛ آزمون دشوار عمل به تکليف

امام دوم شيعيان بزرگ مردي است که دوست و دشمن در مورد فضليت‌هاي اخلاقي و صفات انساني وي ترديد ندارند؛ به گونه‌اي که همه مورخان، حتي آنان که آشکارا مواضعي خصمانه عليه اهل بيت پيامبر (ص) داشته‌اند، ناچار به اعتراف در مقابل بزرگي و کرامت او شده‌اند.

علی(ع) و عدالت

سیزدهم ماه رجب، سالروز میلاد پرشکوه حضرت علی(ع) است. مردی که توانسته است پس از پیامبر خدا(ص) بر جایگاهی بی‌نظیر تکیه زند و همگان را مجبور کند تا در برابر خوبی‌ها و فضیلت‌های بی‌انتهایش سر تسلیم و تواضع فرود آورند.

... و اینک مائیم و داغی جاودانه

بار دیگر در آستانه یکی از جان سوز ترین حوادث تاریخ بشریت هستیم؛ حادثه ای که شجاع ترین نام آور روزگار را هم به زانو در آورد و نشان داد که چگونه فرزند‌ آدم می تواند خود به چشم خویشتن، رفتن جان از بدن را تجربه کند. علی (ع) را می گویم که امشب تنها، غریب، دل شکسته و مظلوم بر سر بالین همسرش نشسته و باچشمانی اشک آلود با بدن رنجور و بی جان فاطمه (س) سخن می گوید.

روی گیتی زین مصیبت تا قیامت تار باد

سرنوشت نهایی انسان را کردار و رفتار او تعیین می کند و هیچ عاملی به اندازه عمل انسان نمی تواند و نباید تکیه گاه او باشد. این از افتخارات جاودانه اسلام و قرآن است که برای هر کس، به تنهایی و از هر نژاد و زمان و رنگ و طبقه اجتماعی که باشد، قدرت تصمیم گیری قائل است.